Kim ki duk’un sinemalardan sessizce geçip giden son filmi Breath,toplum dışı hareketler,boşvermişlik, delilik ve mantık sınırlarında gelip giden insanlar üzerine garip bir öykü..Ne ders alınacak bir film ne de filmde mantık arama çabası gerekli...Boş ev kadar içe dokunur,Yay kadar ütopik,Zaman kadar birbirlerini harcayan insanlardan bahseden bir film.. Aslında ne onları andırıyor ne de onlardan tamamen bağımsız da diyebilirz film için çünkü film öncesinde Kim ki duk çok ciddi bir kaza geçirir ve hayata bakış açısı değişir..Breath bu yeni bakış açısının ilk örneği olarak karşımıza çıkar..
Kendine çizilen sınırlar içerisinde,bir anne ve bir eş görevini ifa etmek zorunda olan bir heykeltraş birgün televizyonda bir haber izler..İdamı yaklaşan bir mahkum intihar etmiştir ve kadın bu adamla arasında özel bir köprü kurar..Gece gündüz takip ettiği bu haber hayatını tamamiyle değiştireceği bir anahtar niteliğindedir...Kadın,idam mahkumuna kalan günlerini iyi geçirebilmesi için dört mevsimi yaşatır..Hergün farklı bir kıyafet ve her mevsime özel şarkılar ve öyküleriyle..Yaz mevsiminde boğuluşunu,ölüm korkusunu,ilkbaharda açan en güzel çiçeklerden neden nefret ettiğini anlatır..İki kişilik gibi görünen bu terapiye aslında gardiyanlar ve hapishane müdürü de katılır..Kaybedilecek bir aileye rağmen kadın bu seanslardan vazgeçmez....Kendini iyi hissettiği tek yer burasıdır ve hareketleri normal dışı olarak görülse bile aslında yaptıklarının mantıklı bir açıklaması vardır..Kendine çizilen yoldan,hayattan kurtulma isteği....Kabus gibi bir hayatın mengenesinden kurtuluşu ve özgür olduğu tek yer bu dört duvar arasında,günleri sayılı olan bir adamın tebessümünde gizlidir ya da bana öyle gelmiştir...Kim ki duk’un her filme özel anlamlar yüklediği gerçeğini gözardı etmezsek farklı anlatımı olan bu film için de her izleyici için farklı bir anlam olduğunu söyleyebiliriz sanırım..
Kendine çizilen sınırlar içerisinde,bir anne ve bir eş görevini ifa etmek zorunda olan bir heykeltraş birgün televizyonda bir haber izler..İdamı yaklaşan bir mahkum intihar etmiştir ve kadın bu adamla arasında özel bir köprü kurar..Gece gündüz takip ettiği bu haber hayatını tamamiyle değiştireceği bir anahtar niteliğindedir...Kadın,idam mahkumuna kalan günlerini iyi geçirebilmesi için dört mevsimi yaşatır..Hergün farklı bir kıyafet ve her mevsime özel şarkılar ve öyküleriyle..Yaz mevsiminde boğuluşunu,ölüm korkusunu,ilkbaharda açan en güzel çiçeklerden neden nefret ettiğini anlatır..İki kişilik gibi görünen bu terapiye aslında gardiyanlar ve hapishane müdürü de katılır..Kaybedilecek bir aileye rağmen kadın bu seanslardan vazgeçmez....Kendini iyi hissettiği tek yer burasıdır ve hareketleri normal dışı olarak görülse bile aslında yaptıklarının mantıklı bir açıklaması vardır..Kendine çizilen yoldan,hayattan kurtulma isteği....Kabus gibi bir hayatın mengenesinden kurtuluşu ve özgür olduğu tek yer bu dört duvar arasında,günleri sayılı olan bir adamın tebessümünde gizlidir ya da bana öyle gelmiştir...Kim ki duk’un her filme özel anlamlar yüklediği gerçeğini gözardı etmezsek farklı anlatımı olan bu film için de her izleyici için farklı bir anlam olduğunu söyleyebiliriz sanırım..
Sadece 16 yıl,hayatın ve tükenmişliğin başında olan Lilya için yetmiştir...Annesinin yetiştirme yurduna " hiç sevilen ve istenen bir evlat olmadı"diyerek bıraktığı,16 yaşında çocukluğa henüz veda etmiş,olgunluğa ise adım atmamış Lilya..Çocuk yaşta kadın..Kadın olamayacak kadar küçük ve saf..Yemek yemek,uyumak zorunda olan,tek suçu doğmak olan,hayatın kendisine hiç bir şey sunmamasına rağmen ,sırf " yaşamak" zorunda olduğu için çok büyük bedel ödeyen Lilya....Dünya bu küçük kızı içine sığdıramamak için küçülmüştür,adeta... Belki de hayat onu hiç içine almamıştır......En kuytusunda,en karanlık köşelerinde saklamış ve tek bir gün vermiştir ona...Veda etmesi için son bir bakış,o an bile sadece dünya sisli ve çirkin yüzünü göstermiştir....Kapanış Rammstein'ın "Mein Herz Brennt" adlı parçasıyla yapılır......Gerçekten de yürek yakan bu filme de yakışır bu parça... Lukas Moodyson'ın bakılamayan çocukları dünyaya getirmeyin mesajını verdiği film,bana kendi ülkemin gerçeğini de gösterir...Küçük kadınlar,sadece bu ülkeninkiler mi,hayır,etrafımızdaki farklı ülkelerden binlerce Lilya'lar, yolumuzu görünce değiştirdiğimiz ve belki de şu kısa yaşam süresini bi parça daha uzatmak isteyen,umuda tutunan ama hergün eriyip biten Lilya'lar.....İzlenmesi gereken sarsıcı bir film Daima Lilya....
Gelelim konuya;madde d adı verilen uyuşturucunun kaynağını bulmak üzere görevlendirilmiş olan polis memuru Fred,ne yazık ki bu maddenin esiri oluyor ve bir alt kişiliği ortaya çıkıyor;Bob Arctor....Bu gelişen ikinci kişilik yani Bob;Fred'in peşine düştüğü kişi aslında yani av ve avcı aynı kişi..Madde D'nin yarattığı en büyük hasarlardan biri de beynin iki bölümünün birbiriyle çatışması..Bir taraf birşey derken diğer taraf başka birşey diyor..Sürekli beyniyle çatışan ve gerçek yaşamda da işleri yolunda gitmeyen Fred'in yaşamış olduğu bu karmaşa ve hergün uyuştrucuya giderek bağlanışı çok iyi bir şekilde anlatılmış.....Hem ilginç hem karanlık hem de gerçekçi olan bu film benim için en sevdiklerim arasında yerini alıyor..Filmi izlerken benim de aklıma birgün imkanım olabilse da Kokain Günlükleri adlı kitabı sinemaya uyarlayabilsem diye geçiyor...jpg/200px-Europa_(film).jpg)
Gelelim Europa,Suç Unsuru ve Salgın'a....Filmlerdeki ortak özellik hipnoz sahnelerinin yer alması,hatta üç filminde bir hipnoz seansı izlenimi yaratması....Europa,siyah beyaz atmosferiyle uykuda hissini verirken ani renk değişimleriyle bir anda uykudan uyanır gibi olursunuz.Suç Unsur ve Salgın filmlerindeki atmosfer ve hipnoz sahneleri Europa'ya göre daha rahatsız edicidir. .Üç film arasında dikkatimi çeken diğer bir noktaysa üç filmin ana karaterlerinin ,yaptığı işteki sorunu her ne pahasına olursa olsun çözmek için azimli görünmeleri ancak zamanla bu sorun her neyse onun bir parçası haline gelmeleri....Trier'in karakterlerinin de farklı bir özelliklerinin olduğunu söylemek mümkün belki de bir kahraman olabilecekken yenilmeleri ve zıt karaktere bürünmeleri buna bir örnek olabilir.Kısacası Trier filmlerinde sinemanın unsurlarıyla teker teker oynayarak çok özgün filmler ortaya çıkarıyor.Bu üç film de bu anlamda özel bir yere sahip. Özellikle de Europa..
Yaratık Grant'in bedenine yerleşiyor ve tüm kasabayı ele geçirmeye başlıyor.....Komik olan şeyse,tüm bu yaratıkların beyni durumda olan Grant'i, eşinin kurtarma çabaları.."Bebeğim,sen şimdi hastasın,evlilik yemini ettik,hastalıkta ve sağlıkta ,ölüm bizi ayırıncaya kadar senin yanındayım..Dön gel"diyor ama Grant burnundan soluyor..Biraz önce afiyet ile bir ineği midesine götürürken nereden çıktı şimdi bir yığın insan?Karşısına ilk çıkan insanı ortadan ikiye bir vuruşta devirip,arkasını dönüp gidiyor...Film,yine saçma bir şekilde bitiyor ama ben yine memnun bir şekilde ayrılıyorum ekranın başından... Filmi önerir miyim?Kesinlikle hayır...Ya da evet önerebilirim,eğer arkadaşlarınızla biraz eğlenmek isterseniz bu film ideal....
Üçlü bu aşk karmaşasının içinden birbirlerine tutunarak çıkıyor ama dertler burada bitmiyor....Zira kedine bile bakmaktan aciz Daniel ve Frank'in küçük bir bebekleri olacak ancak bu haber sevinç yerine bir yıkıma yol açıyor ama neredeyse...Tüm film boyunca siyah beyaz kareler sadece Daniel'in ışık vuran turuncu saçlarında aydınlanıyor ve en sevdiğim film karelerinden biri olarak yerini alıyor..Dagur Kari yine kaybetmeyi anlatarak ancak ilk filminin o soğuk ve yıkıcı atmosferinin yerine,bu alacalı tablodan umut dolu bir başlangıçla filmini noktalıyor...
